راهنمای سیستم‌های اعلام حریق متعارف و آدرس‌پذیر برای کارگاه‌ها و ساختمان‌ها

سیستم‌های اعلام حریق خودکار در کنار کپسول‌ها و آتش‌نشانی، خط اول دفاع در برابر خسارات جبران‌ناپذیر آتش‌سوزی در کارگاه‌های صنعتی، انبارهای نساجی و چوب خمینی‌شهر و مجتمع‌های مسکونی هستند. برای اخذ تاییدیه پایان‌کار شهرداری و آتش‌نشانی، انتخاب و اجرای اصولی این سیستم‌ها الزامی است.

۱. سیستم اعلام حریق متعارف (Conventional)؛ اقتصادی برای پروژه‌های کوچک

در سیستم متعارف، ساختمان به بخش‌هایی به نام زون (Zone) تقسیم می‌شود (مثلاً زون طبقه اول، زون انبار و...). هنگام بروز دود، کنترل پنل اعلام می‌کند که آتش در کدام زون رخ داده است، اما مشخص نمی‌کند دقیقاً کدام اتاق است.

• مزایا: هزینه تجهیزات و راه‌اندازی بسیار ارزان، کاربری ساده.
• کاربرد مناسب: ساختمان‌های مسکونی تا ۵ طبقه، مغازه‌ها و کارگاه‌های کوچک.

۲. سیستم اعلام حریق آدرس‌پذیر (Addressable)؛ هوشمند برای پروژه‌های بزرگ

در این سیستم، هر دتکتور دود، شستی یا آژیر دارای یک آدرس دیجیتال منحصر‌به‌فرد است. به محض حس کوچک‌ترین دود، کنترل پنل مرکزی بر روی صفحه LCD خود متنی مانند «دتکتور شماره ۱۲ - اتاق سرور طبقه ۳» را با دقت متر نشان می‌دهد!

• مزایا: مکان‌یابی ثانیه‌ای حریق، کاهش چشمگیر کابل‌کشی با لوپ‌های حلقوی، گزارش‌گیری از کثیف شدن دتکتورها.
• کاربرد مناسب: کارخانجات بزرگ، برج‌ها، بیمارستان‌ها و مراکز داده.

۳. انواع دتکتورها و کاربرد هر کدام

• دتکتور دودی فوتوالکتریک: تشخیص ذرات ریز دود ناشی از سوختن چوب، پارچه و کابل‌ها؛ مناسب اتاق‌ها و راهروها.
• دتکتور حرارتی ثابت و افزایشی (Heat Detector): برای محیط‌هایی مثل آشپزخانه و موتورخانه که بخار یا دود پخت‌وپز وجود دارد و نباید آلارم کاذب زده شود.
• بیم دتکتور لیزری (Beam Detector): ارسال پرتو مادون‌قرمز در ارتفاع سوله‌های صنعتی تا طول ۱۰۰ متر؛ ایده‌آل‌ترین راهکار سقف‌های بلند کارخانجات سنگبری و صنعتی.